ikhyperventileer.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen
    'Ik ga dood' is een zin die ik de afgelopen 3 jaar wel een triljoen keer heb geschreeuwd.
    Best apart eigenlijk om die zin op te schrijven.
     
    Soms voelt het alsof je hart stilstaat. Nou, je hart kan niet lang stilstaan, want dan ga je dus dood. Soms denk je misschien wel 15 min 'ik ga dood'. Maar, dan had je al lang dood moeten zijn! Dus, dood ga je niet.
     
    Realistisch denken is moeilijk als je in paniek bent, maar het scheelt een hele hoop als je het kan!
     
    Probeer realistisch te zijn.
    Lees meer...   (1 reactie)
    Veel mensen zullen dit wel herkennen. Je gaat hyperventileren, je krijgt angstgedachten en je denkt: 'Help, ik word gek!'
     
     
    Eigenlijk, zodra je denkt dat je gek wordt, word je juist niet gek. Echt waar!
    Dat zit zo: mensen die gek zijn geworden (dus waanzin) beseffen niet dat ze gek zijn geworden. Dus zodra jij denkt dat je gek gaat worden, word je dus juist níet gek, omdat je het anders niet zou beseffen.
     
    Okee, het klinkt wat ingewikkeld, maar het is niet anders uit te leggen.
     
    Dus, als je denkt dat je gek wordt, denk dan hier aan!
    Lees meer...   (1 reactie)
    Jaja, ik ben klaar met hulpverlening. Onlangs heb ik mijn laatste gesprek gehad bij mn psych.
     
    Het voelt wel raar dat ik geen nieuwe afspraak heb. Het geeft een beetje het gevoel van vrijheid, maar ook wel onzekerheid. Het komt nu allemaal op mijzelf neer.
     
    Na 3 jaar probeer ik het helemaal alleen. Gelukkig heb ik genoeg kennis om te kunnen omgaan met angsten. Echte paniekaanvallen heb ik lang niet meer gehad.
     
    Er is een groot verschil tussen toen en nu. Toen ik nog paniekaanvallen had ging ik niet meer weg. Ik fietste niet meer, meldde mij vaak ziek op school en ik ging bijv de stad niet meer in.
    Vooral niet als ik hartkloppingen kreeg. Dan bleef ik binnen.
     
    Nu heb ik ook nog hartkloppingen, maar er is veel veranderd. Als ik nu op weg ben naar school en ik krijg hartkloppingen enzo, loop ik gewoon door. Ik vind het nog wel eng en de angst blijft, alleen ik durf wat meer.
    Als ik ga winkelen en ik krijg last van paniek, loop ik even uit het winkelcentrum, ik rook mijn sigaretje (ja, ik weet het, niet gezond!) en ik ga weer verder winkelen.
     
    Ik ben dus wel trots op wat ik heb bereikt.
     
    Oh, ja, slapen gaat goed :D. Ik slaap nu ongeveer 6,5-7 uur per nacht. Eerder was dat 3-4 uur.
    Dus dat is wel lekker.
     
    Ik heb mijn slaapproblemen simpel opgelost.
     
    We hebben geen spullen in de slaapkamer. Er hangt niks aan de muur en verder hebben we ook geen decoraties. Dus ook geen televisie. Wel een radio en een wekker en een lamp. That's it.
    Het klinkt saai, omdat we alleen letterlijk de basisdingen hebben staan, maar het slaapt heerlijk.
    Voor mijn part richten we die hele slaapkamer nooit in, hahaha.
     
    Misschien is het een tip die anderen ook kunnen gebruiken.
     
    Straks moet ik naar school om wat in te leveren. Ik heb geen les vandaag, gelukkig. Maar ik heb wel toetsweek, dus ik moet leren, helaas.
    Dat ga ik nu dus maar doen ;).
    Lees meer...
    Januari heb ik mijn eindgesprek van therapie. Het voelt heel raar om die zin te lezen.
     
    Aan de ene kant voel ik mij verlost, aan de andere kant begrijp ik het niet.
    Ik heb nog steeds watervrees, ik heb nog steeds vliegangst, slaapangst en ik moet nog steeds dwangmatig mijn hartslag controleren. Ook sporten gaat dus niet.
     
    Blijkbaar is het iets om mee te leren leven. Maar ik zou zo graag een keer van de duikplank in het diepe willen springen. Ik zou zo graag op vakantie willen en zo graag zou ik ook willen dat ik gewoon in slaap viel als ik in bed lag.
     
    Ze hebben besloten dat ik het alleen moet doen. Ik zou nog dan die cursus Mindfulness gaan doen, maar dat gaat echt niet ivm met school. Ze proberen de hele tijd cursussen aan te smeren, maar al die cursussen kan ik niet volgen. Maar ze vinden mij te goed voor individuele gesprekken.
     
    Dus het komt nu op mijzelf neer. Ik ben heel erg bang om dit alleen te doen. Hoe moet ik in mijn eentje van mijn slaapangst af? Dat kan toch niet?
     
    Ik denk dat mijn leven straks weer beperkt gaat worden. Het is gewoon zo. Ik word al helemaal moe bij de gedachte dat ik weer alleen sta met mijn angsten. En niemand die het echt begrijpt.
     
    Het is een kleine troost dat er meerdere mensen zijn met dit probleem. Ik blijf er ook gewoon tegen vechten. Natuurlijk, ik ben sterker dan angst, toch?
    Lees meer...
    Het is eigenlijk ook allemaal wat, die decembermaanden. We moeten nog een kerstboom en kerstkaarten sturen en dan zijn we klaar.
     
    Gisteren had ik een paniekaanval. Dat is al weer een jaar geleden, dus ik was wel geschrokken.
    Gelukkig was ik met iemand uit mijn klas, dus die hielp mij heel erg goed.
    Ik denk dat ik teveel cafeïne op heb. Ik had 2 koppen koffie en 2 blikjes energiedrank op. Ik dacht dat het wel goed zou gaan, maar het ging totaal mis.
     
    Ik begon eerst te trillen, daarna kreeg ik de bekende hartkloppingen. Vervolgens had ik een gevoel dat ik flauw ging vallen. Ik voelde mij daardoor in paniek raken, want er is niets enger dan dát gevoel. Gelukkig ben ik goed opgevangen, dus hierbij: Dank je wel :D.
     
    Mijn vriend heeft ook goed voor mij gezorgd gisteravond, dus: jij ook bedankt! :D.
     
    Nu heb ik last van de naweeën. Ik ben echt kapot, aangezien de hyperventilatie gisteren duurde van 17.00u tot ong. 1 uur 's nachts. (het is nu 8.16u)
    Al die uren had in een verstikkend gevoel en heel erg hartkloppingen. Ik zweette als een otter, haha, dus ik ga zo lekker douchen.
     
    Ik was vergeten hoe vermoeiend zoiets kan zijn.
     
    Het kan ook wel komen doordat ik heel erg druk ben met school. Verslagje hier, presentatie daar, pffff. Het werd mij ook allemaal eventjes teveel.
     
    Zoals gisteren hadden we maar 1 uur les. Nu hebben we dus een verslag opgekregen die wij vrijdag in moeten leveren. Maar, ik moet morgen een ander verslag inleveren, morgenmiddag werken, donderdag hebben wij een excursie voor school en zijn we 's avonds laat pas thuis.
     
    Wanneer moet ik in hemelsnaam dat verslag maken? Kennelijk 's nachts. Maar dan moeten ze niet zeuren als ik doodmoe in de les zit. Ik kan gwn niet anders dan het 's nachts te maken.
     
    Dat soort dingen spelen dus en ik word er heel erg moe van en zenuwachtig. Gelukkig heb ik volgende week kerstvakantie. Daar ga ik hevig van genieten.
    Lees meer...
    Helaas is hier niet aan te ontkomen.
    De overheid (geloof ik) vind dat scholieren te weinig sporten. Nu kwam het idee om sport voor alle 1e jaars MBO-studenten gratis te maken.
     
    En, ja, ik moet sporten. Het 2e semester.
     
    En nu? Zul je wel denken. Helaas denk ik precies het zelfde. Ik zit wel doodleuk te schrijven over dat je moet praten van wat je dwars zit, maar in dit geval kan ik het echt niet.
     
    Ik sta doodsangsten uit. Ik ben goed in sport en ik kan er heel erg van genieten. Ik vind sporten echt leuk en ik mis het heel erg.
     
    Aan de ene kant ben ik dus erg blij met de gelegenheid om gratis te sporten. Eindelijk!
    Sport is zo duur tegenwoordig, voor mij onbetaalbaar. Dus dit is fijn.
     
    Aan de andere kant zit ik dus met mijn hypochondrie. Ik voel me echt gegeneerd.
    Echt, dan krijg je weer zo'n dialoog:
     
    > Meneer, ik durf niet te hardlopen.
    < Haha
    > Nee, echt, dan krijg ik paniekaanvallen!
    < Je wil zeker niet gymmen?
    > Ja, ik wil dolgraag gymmen, maar zonder begeleiding lukt het niet.
    < Ja, daar heb ik geen tijd voor, ik moet een hele klas lesgeven.
    > En wat nu dan?
    < Je doet gewoon mee. Je moet niet zeuren.
     
    Daar ben ik dus bang voor. En dan denkt men vast dat ik niet gemotiveerd ben.
    Vind je het gek? Ik bedoel, als ik heel eerlijk ben, zou ik lachen als iemand mij vertelde dat hij bang was om touwtje te springen.
     
    Maar, ja, aan de andere kant is het misschien verstandig om het wél te vertellen. Als ik in de touwen hang en ik begin te hyperventileren, staat ie ook voor een verrassing.
     
    Ik weet dat het verstandig is om te vertellen, maar toch durf ik het niet!
    Ik schaam mij dood.
     
    Mijn huisarts vertelde mij dat je tijdens sporten niet kunt hyperventileren, maar tijdens het hardlopen gaat het altijd mis. Ik moest toen van therapie gaan touwtje springen en dat langzaam opbouwen, maar dat vond ik te eng.
     
    Ik wil gewoon niks doen waar mijn hart sneller van gaat kloppen. (moet ik nu mn vriend de deur uit doen :P) (sorry, hoor, moet even slijmen want er ligt chocola in de koelkast)
     
    Maar goed, ik ga naar bed, hij is nog steeds niet thuis. :(
    Ik heb nog een paar weken om hier over na te denken, dus ;).
    Lees meer...
    Het is nu half 11 en ik zit eindelijk. Er ligt nog van alles om te doen. De lades zijn een baggerzooi en de rommelkamer mag ook wel eens opgeruimd worden.
     
    Het erge is, is dat ik morgen een toets in moet halen. Ik heb niet geleerd, want mijn concentratieniveau is nul komma nul. Ik kan alleen maar denken aan de rommel in die ene la.
    Ik wil het zo graag opgeruimd hebben, maar ik kan het niet alleen. Mijn vriend is namelijk aan het werk en het zijn allemaal zijn spullen en ik weet niet waar hij het wil laten. Het moet dus in overleg.
     
    Slapen gaat 't 'm ook niet worden denk ik. Ik kan voorlopig nie slapen nie. :P
     
    Maar, ja, alle gekheid op een stokje, als er eenmaal iets moet gebeuren, dan moet ik het ook doen, anders eist het al mijn energie. Nu maar hopen dat hij snel thuiskomt, haha, dan kan het voor het slapen gaan nog even gedaan worden. :)
     
    Het is allemaal wat. Ik heb al aardig wat gedaan, hoor, ik heb de keuken schoon gemaakt, ik heb de studeerkamer opgeruimd, de huiskamer gestofd en opgeruimd, 2 wasjes gedraaid en gezogen. Nog is het niet rustig in mijn hoofd.
     
    Wie heeft in hemelsnaam al die spullen uitgevonden? Ik bedoel, serieus. Alles moet ook nog eens dubbel-verpakt.
     
    Neem nou een snoepje. Het zit in een grote zak, daarin zitten snoepjes met nog weer papiertjes er over heen. Of nog erger: mini-chocolade reepjes in uitdeelverpakking.
     
    Een grote zak. Een papiertje. Aluminiumfolie. Eindelijk mijn chocola!
    Ik word niet goed van al dat afval, hahaha.
     
    Maar goed, ik dwaal af. Als ik eenmaal ergens aan denk, kan ik mij er niet van af zetten. Hoe hard ik het ook probeer. Misschien had ik toch die cursus mindfulness moeten doen?!
    Lees meer...
    Voor 'ons soort' is het moeilijk om contacten te onderhouden. Dat kan komen omdat je je schaamt, maar ook omdat mensen het vaak niet begrijpen. (of niet willen begrijpen)
     
    Je kunt je eenzaam gaan voelen, vooral in je verdriet. Maar dat is nergens voor nodig!
    Ik heb het ook meegemaakt. Ik schaamde mij heel erg. Ik schaamde mij zo erg, dat mijn vriendinnen zelfs maar een deel weten van mijn problematiek.
     
    Maar eigenlijk gebeurde er iets grappigs. Éen van mijn vriendinnen ken ik al 9 jaar. Ik durfde zelfs haar niet te vertellen wat er aan de hand was. Uiteindelijk toch maar gedaan.
    Wat was haar reactie?
    Ze luisterde. Ze praatte. Ze nam mij serieus. Heb ik mij daar zo'n zorgen om gemaakt?
     
    Lieve mensen, maak van een mug geen olifant. Echt, de mensen om je heen luisteren naar je, want ze geven om je. Ze zullen je echt niet gaan uitlachen. (als ze dat wél doen, weet je dat je voortaan bij hen uit de buurt moet blijven)
     
    Mijn tip is dan ook: PRAAT!!!
     
    Als je niet over deze dingen praat, wil dat zeggen dat je jezelf het luisterend oor niet gunt. Wees eerlijk, je verdient het toch om naar geluisterd te worden?
    Lees meer...
    Samenwonen lijkt eng als je paniekaanvallen hebt, maar het valt eigenlijk wel mee. Ik voel me bij mijn vriend wel zodanig op mijn gemak dat ik niet echt paniekaanvallen heb.
    (hij leest nu mee, en lacht trots ;) )
     
    In het begin kreeg ik wel angstgedachtes. Toen ik nog thuis woonde, was er meestal wel iemand thuis, dus echt alleen was ik nooit lang. (hij is inmiddels weer weg :P)
    Nu zijn we met zn 2en, dus dat wil zeggen dat als hij werkt, ben ik wel alleen. Ik heb natuurlijk wel last van angstgedachtes, maar die probeer ik dan uit mijn hoofd te zetten door afleiding te zoeken. (bijvoorbeeld het huishouden doen)
     
    Meestal gaat het wel goed en heb ik alleen hartkloppingen en duizelingen. Ik dacht altijd dat als ik op mijzelf zou gaan, dat ik dan elke dag paniekaanvallen zou krijgen, maar ik werkelijkheid valt het reuze mee!
     
    Alleen als mijn vriend nachtdienst heeft voel ik mij wel rot, want dan moet ik alleen slapen. Dan krijg ik weer dat ik bang word in bed. Ik ben van de week al 2 keer op de bank gaan liggen.
    Daar moet ik dus nog aan werken, want anders kan ik nooit op eigen benen staan.
     
    Soms is het wel naar om rekening te houden met een ander, ik ben namelijk een ontzettende controlefreak en wil graag de touwtjes in handen hebben. Maar omdat mijn vriend best wel dominant is en ook graag 'de baas' wil zijn, botst dat soms wel een beetje. We willen allebei ons ding op onze eigen manier doen, haha.
     
    Ik ben best trots op mijzelf, moet ik eerlijk zeggen. Ik ben best vaak alleen en het gaat gewoon goed!
     
    En wees niet bang om met je partner over dingen te praten. Als je het niet doet, kan je partner ook geen rekening met je houden!!
     
     
     
     
     
    Ter afsluiting van dit logje:
     
     
    Wie de regenboog wil zien, moet ook de regen accepteren!
    Lees meer...
    Ik heb nog een aantal tips om de paniekaanvallen te verminderen
     
    1. Zorg voor regelmaat in je dag. Plan je dag van te voren in, dat zorgt voor wat rust in je hoofd, omdat je weet waar je aan toe bent. Je kunt er niet aan ontkomen dat er iets onverwachts gebeurt, probeer dat op zijn beloop te laten.
     
    2. Wordt assertiever. Geef dus je grenzen aan. Als je iets niet wilt, dan wil je niet, simpel. Je moet niet jezelf gaan forceren, dan gaat het mis.
     
    3. Zorg ervoor dat je belangrijke dingen (zoals rekeningen betalen) meteen doet. Dit voorkomt stress en piekeren. Ook zorgt het voor een betere nachtrust, omdat je niet de hele tijd hoeft te denken 'Ik moet nog dit, ik moet nog dat....'
     
    4. Zorg voor een opgeruimd huis. Dan hou je overzicht en hoef je ook niet te piekeren en te stressen.
     
    5. Vertel je omgeving wat je dwars zit en hoe ze kunnen helpen bij een paniekaanval. Zo kan men er rekening mee houden. Als je omgeving weet wat er speelt, lucht het op, omdat je dan minder bang bent om te gaan hyperventileren. (ze weten wat er aan de hand is, dus ze staan niet voor een verrassing)
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl